انسانها از دیر باز به اهمیت زمان و غنیمت شمردن آن در قالب ضرب المثل ، شعر و ادبیات توجه داشته اند و محدودیت زمان و برگشت ناپذیری آن برای بشریت همواره مطرح بوده است . از طرفی واحد زمان برای افراد با توجه به نگرش ، انگیزه و حرفه آنان ، اندازه های متفاوت می یابد. در علوم فضانوردی با محاسبات علمی می گویند یک هزارم ثانیه تأخیر سبب شد ماهواره در محل مورد نظر قرار نگیرد و یا در پزشکی سه دقیقه نرسیدن اکسیژن سبب مرگ کودک می شود.

 آیا تاکنون به وسعت دامنه زمان فکر کرده اید؟ ما در کجای این دامنه قرار داریم ؟ پروژه های صنعتی باید در یک زمان مناسب به نتیجه برسند در غیر این صورت با شکست روبرو می شوند. دولتها هزینه می کنند تا میزان اتلاف وقت را کاهش دهند و بازدهی شرکتها افزایش یابد. آنها مؤسسات را خط مقدم مسابقه سازندگی می دانند. زیرا این مهم را تشخیص می دهند که از دست دادن فرصت ها سبب می شود کشورهای رقیب جلو بیفتند.

 در قرن 16 ساعتهای بزرگی بر سر در کارخانه ها نصب می کردند و کارگران رأس ساعت به کار مشغول می شدند و زنگ استراحت که به صدا در می آمد صاحبان کارخانه ، ساعت را جلو می کشیدند تا کارگران زودتر مشغول کار شوند و برای نرسیدن به پایان وقت کاری ، گاهی چندین بار ساعت را عقب می کشیدند. ضمناً هیچکس حق نداشت سر کار خود ساعت به همراه داشته باشد. امروزه تنظیم برنامه براساس زمانبندی به معنای انجام کاری پرثمر و رضایتبخش به جای کاری پرتنش و بی فایده است .

 جوامع اروپایی ، ژاپنی همگی با بحرانهای کمبود وقت و فشارهای ناشی از آن روبرو هستند. ساعات کار در بیست سال گذشته در رقابت نزدیک بین کشورها افزایش یافته است . در آمریکای شمالی و اروپا شیوه کار ژاپن را در پیش گرفته اند. در برخی مراکز ژاپن کارمندان 12 ساعت در روز کار می کنند و هر روز طرحی نو و اختراعی جدید ارائه می گردد. مثلاً کارخانه تویوتا روزانه 20 اختراع ثبت می کند. میانگین ساعات کاری در مؤسسات ژاپن سالانه 400 ساعت بیشتر از همتای اروپاییشان است .